Ders Çalışmak Neden Bu Kadar Zor Geliyor?

Masaya oturuyorsunuz, kitap açık, telefon uzakta, her şey hazır. Ve yine de bir türlü başlanamıyor. Bu his tanıdıksa, bilmenizi isteriz: bu bir motivasyon sorunu değil, çoğu zaman bir netlik sorunudur. "Matematik çalışacağım" demek, beyne bir görev vermiyor; belirsiz bir alan açıyor. Belirsizlik olduğu yerde erteleme büyür.

İşe yarayan yöntem, işi küçük ve tanımlı parçalara bölmek. "Matematik çalışacağım" yerine "20 dakika, ikinci dereceden denklemlerden 10 soru" demek, beyne somut bir kapı açar. Küçük ve net bir başlangıç, büyük bir motivasyon konuşmasından daha güçlüdür.

Bir diğer mesele ise "verimli çalışma" ile "uzun süre masada oturma"nın karıştırılması. Beş saat masada oturup üç saati telefona, kitabın sayfasına bakıp dalıp gitmeye ayıran bir öğrenci, kendini "çok çalıştım ama sonuç yok" diye yargılar. Oysa gerçek sorun süre değil, dikkatin dağınıklığıdır.

Burada aile için de bir not var: "Neden bu kadar az çalışıyorsun?" sorusu genelde işe yaramaz, çünkü çocuk zaten kendini yeterince yargılıyordur. Daha işe yarayan soru: "Sana çalışmayı zorlaştıran şey ne?" Bu soru, suçlamadan çok, birlikte çözüm aramaya davet eder.

Koçluk sürecinde yaptığımız şey, öğrencinin kendi dikkat ritmini tanımasına yardımcı olmak. Kimi öğrenci sabah daha net, kimi akşam. Kimi 25 dakikalık bloklarla ilerler, kimi 45 dakikaya ihtiyaç duyar. Genel geçer bir formül yok; olan, kişiye uyan bir düzen kurmak.